همه تن چشم شدم، خیره به دنبال تو گشتم

                      شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

                                     شدم آن عاشق دیوانه كه بودم

در نهانخانة جانم، گل یاد تو، درخشید

     باغ صد خاطره خندید،عطر صد خاطره پیچید

             یادم آمد كه شبی باهم از آن كوچه گذشتیم

                       پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

        تو، همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

                           من همه، محو تماشای نگاهت

                                            آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

             خوشه ی ماه فرو ریخته در آب

                   شاخه‌ها دست برآورده به مهتاب

                                     شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

                 یادم آید، تو به من گفتی:

                            از این عشق حذر كن!

                         لحظه‌ای چند بر این آب نظر كن

آب، آیینة عشق گذران است

         تو كه امروز نگاهت به نگاهی نگران است

                         باش فردا، كه دلت با دگران است!

                   تا فراموش كنی، چندی از این شهر سفر كن!

با تو گفتم:‌ حذر از عشق!؟ ندانم!

                 سفر از پیش تو؟ هرگز نتوانم،توانم؟؟

                         روز اول، كه دل من به تمنای تو پر زد

                                        چون كبوتر، لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی، من نه رمیدم، نه گسستم

                باز گفتم كه : تو صیادی و من آهوی دشتم

                         تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم

                                                  حذر از عشق ندانم، نتوانم!!

                                          نه كنی دیگر از آن كوچه گذر هم

                         بی تو، اما، به چه حالی من از آن كوچه گذشتم!

من زنده بودم ، اما انگار مرده بودم 

ازبس كه روزها را  با شب شمرده بودم

یك عمر دور و تنها، تنها به جرم این كه

او سرسپرده می خواست

من دل سپرده بودم !!!!

 یك عمر می شد آری ، در ذره ای بگنجم

از بس كه خویشتن را در خود فشرده بودم

در آن هوای دلگیر وقتی غروب می شد

 گویی بجای خورشید من زخم خورده بودم

وقتی غروب می شد وقتی غروب می شد

كاش آن غروب ها را از یاد برده بودم !!

بی تو طوفان زده دشت جنونم

صید افتاده به خونم

تو چه‌سان می‌گذری غافل از اندوه درونم؟

تا تو هستی و غزل هست دلم تنها نیست !

 محرمی چون تو هنوزم به چنین دنیا نیست !!

از تو تا ما سخن عشق همان است كه رفت 

 كه در این وصف زبان دگری گویا نیست!!

بعد تو قول و غزل هاست جهان را اما 

 غزل توست كه در قولی از آن ما نیست!!

تو چه رازی كه بهر شیوه تو را می جویم

تازه می یابم و بازت اثری پیدا نیست!!! 

 شب كه آرام تر از پلك تو را می بندم

در دلم طاقت دیدار تو تا فردا نیست!!

این كه پیوست به هر رود كه دریا باشد 

 از تو گر موج نگیرد به خدا دریا نیست !

 من نه آنم كه به توصیف خطا بنشینم

    این تو هستی كه سزاوار تو باز اینها نیست!!